Trotz Eisheiligen: Die ersten Kühe gehen heute z Alp!

Früher als in anderen Jahren verlassen die ersten Kuh-und Rinderherden die Talschaft und gehen z Alp. In den kommenden Tagen dürften hier und dort kleinere und grössere Alpaufzüge genossen werden.

Der farbenfrohe, fröhliche Alpaufzug der Heimstätte Bärau nach Gmünden (Gohl) beispielsweise findet voraussichtlich am 20. Oder 22. Mai (Infos auf der Website) statt.

In der kommenden Ausgabe des Landmagazins „Lebenlust Emmental“ berichten wir ausführlich über die Alpbewirtschaftung im Emmental und über die Geschichte der Emmentaler Alpen. Der Autor Paul Tanner aus Eriswil hat uns hierzu eine schöne Geschichte zukommen lassen. Wir drucken sie im Magazin auf Schriftdeutsch. Hier, für alle Berndeutsch-Fans, erscheint sie in Dialekt. Diese Version wurde nicht korrigiert und der typische Dialekt aus der Region Huttwil wurde beibehalten. Viel Vergnügen beim Lesen!

Text: Verena Zürcher, Bilder: Archiv Lebenslust Emmental

Der Rafrüttichüejer

Ä Gschicht usem Ämmitau vom Paul Tanner

Vor viu hundert Johr het uf der Rafrütti ä Chüejer gläbt, ä junge, grosse, starche aber musarme Bursch. Ufgwachse isch er aus Verdingbueb bi me wouhabende Puur im Gohugrabe. Schlächt troffe het ers  nid. Zwar het ihm der Puur scho glägetlig öppä äChlapf gäh, aber dascht dennzumou fascht normau gsy. Schleg hei zu der Zit ou öppä di eigete Ching übercho.
D’Püüri ischt hingäge guet gsy zuenim. „Heterdi wider einischt kläpft?“hetsi öppä zuenim gseit wesi Träne gseh het i sine Ouge. „Chum id Chuchi gleitig!“ Dert heter de ir Regu ä Ankebock übercho, mängischt sogar mit Hung druf. Eso isches cho das ou der Bueb der Püüri ghoufe het waser numä het chönne u die hetnä derfür nid gnue chönne rüeme.
Er ischt lansam gross u starch worde u eso het ou der Puur si Arbeit leere schetze. Eines Tages heter zu sim Zögling gseit: „ uf der Rafrütti ischt der Chüeier verunglückt. Mir chöi d’Chüe dertobe nid eifach em Schicksau überlo. Du chascht si Nachfouger wärde.“
Eso isches cho, das Gottfried, eso het dä jung Maa gheisse, Rafrüttichüeier worde ischt. Siner Ufgabe si viufäutig gsy u der Lohn chlin. Di sächs Chüe mäuche ud Miuch zu Chäs verarbeite wär no s’wenigschte gsy. Houz zuechemache, Züün flicke, Mischt usträge, der Chäs sauze u pflege, Miuchzucker uschoche, das het bsungersch viu Houz brucht u das heter eleini mit sir eigete Chraft müesse zuecheschleipfe oder räfe. U der Lohn? Miuch u Chäs heter törfe nä bis gnue. Gmües heter ou gha, usem eigete Gärtli, woner bsungersch guet derzue gluegt het.
Dernäbe heter törfe ä Geiss ha daser de ou im Winter Miuch gha het, wenn d Chüe wider im Tau gsy sie. Wenn d’ Puure zvride gsy sie mit sir Arbeit heter nach der Sömmerig es chlies Treichgäut übercho. Das heist vo zwehne Aupbesitzer heter eis übercho, mit däm heter törfe rächne, aber vom Dritte, wo eigetlig riech gsy wär heter meischtens umä Kritik müesse istecke. „Du hescht der Mischt wider einischt ume znöchscht um d’ Hütte ustreit,“ oder, „er hätt eigetlig meh Chäs erwartet!“
Vo däm heter anstatt es Treichgäut öppä es Seckli Mäu übercho, dascht jo eigetlig ou wichtig gsy. Eso het der Senn siner Batze guet müesse iteile. Söfu guet dasim öppä sövu fürblibe ischt, daser sich ar Lüderechiubi ä Läbchueche u nä Limonade het chönne choufe. Mängischt heter fürin säuber täicht, aus Puurechnächt chönter auäg meh verdiene. Aber wasnä uf der Rafrüti bhaute he t ischt di grossi Freiheit gsy. Niemer hetim befole waser mües wärche. Das heter säuber gwüsst. Mi sött meine, das eifache Läbe ufere abglägne Aup sött doch chum uszhaute sie. Wuchelang ä kei Möntsch wonim begägnet ischt. Niemer do womenim siner Sorge u Nöt cha chlage.
Niemer? Momou, do ischt scho öpper gsy. Er het ä Fründin gha. Ä Fründin ime schwarze Fäderechleid! Ä zahmi Chräie. Är het sä einischt ungere Tanne funge aus flugunfähige Vogu, wo auäg usem Näscht gheit gsy ischt.Er het sä heigno u ufpäppelet. Si hetims mitere grosse Ahängligkeit verdanket. Es ischt fascht nid zum gloube, wi gschied eso nä Vogu ischt. Derzue treuer aus der treuscht Hung. Di Chräie het fascht übersinnligi Gabe gha, jedäfaus het das der Gottfried gloubt.
Nach getaner Arbeit heter mängischt stungelang mitere prichtet u es hetnä tüecht, si verstang jedes Wort. Eso het der Tag nie ohni Grete, eso het der Chüeier si Chräie touft, agfange. Punkt em Morge em Sächsi het si ufem Fäischtersinzu vo sim Gade afo chräie. Zerscht ganz lisli u derno gäng wi lüter, bis der Gottfried grüeft het: „jo jo i chume jo!“ Dascht der Gretä ihri erscht Ufgab gsy. Derno hetsi müesse d Chüe itribe. Meischtens sisi jo vo säuber cho, aber wenn eini gfäut het, hetere d’Chräie Bei gmacht, besser weder jede Trieberhung. Derno het d’ Grete ä Usflug gmacht i noche Waud, ischt aber regumässig zum Zmorgeässe wider doheim gsy. Si het bim Tisch gässe wi Gottfried useme höuzige Täuer wore der Senn äxtra zwäggmacht het. Echli Miuch u öppis Chässpön hetsi de übercho.
Mängischt ischi zrügg cho u het offäsichtlig es schlächts Gwüsse gha. „Du hescht wider es Vogunäscht plünderet du Lumpetier. Du weischt doch hargenau dass das nid tarfscht. I hadi nümm gärn du schlächts Bischt. De hetsi de d’ Chräie umgkert u ine Eggä ine gluegt u mi hät würkli chönne meine si schämsi für ihri Tat. Derzue hetsi d Flügu lo hange u ganz süferli kräit derzue. „Guet, i hätt jo eigetlig ou lieber Fleisch anstatt Gmües. Chum jetz zum Tisch!“
Dä Aupbsitzer wo a auema a nütem Freud gha het weder am Gäut, hetim meh aus einischt fürga, er hätt gschieder es Huen aus di Chräie. Frässe täts auäg öppä glych vieu aber derfür leitis de aubäneinischt es Ey. Der Senn het tatsächlig einisch Hüener zueche to gha. Aber es ischt nid mänge Tag gange u der Habch het aui greicht gha.

Rafrütti
Rafrütti

Scho ischt wider einischt d’ Lüderechiubi noche gsy,u dermit ou der Herbscht. D’ Lüderechiubi verpasst kei Chüeier wit u noch u eso het sich der Gottfried grüntlig gwäsche bim Brunne vorem Huus. Derno heter useme Trögli siner Sunndighose unes Eduwysshemmli füre gno. Beides heter einischt vor Püüri übercho gha u hets ume einischt treit im Johr äbe a der Lüderechiubi. Mängischt heter täicht, ober nid ou einischt sött häufe schwinge. Starch wärer jo wine Wättertanne, aber er het dä Gedankä gäng wider verworfe, wüer Angscht gha het, siner Sunndighose chönti schade näh derby. Der Wäg vor Rafrütti uf d’ Lüderenaup ischt nid wit. Eso ischer di rächt Zit ufem Schwingplatz gsy u het no es schöns Plätzli funge zum hocke.
Vo aune Site si jetz Schwinger u Zueschouer itroffe. Zum teu z’ Fuess aber ou viu mit Ross u Wage. Froue u Meitli schön useputzt u d’Burschä ud Manne i wärschafte Bärntuechbchleidige. Scho gly einischt hei di Böse zämegriffe u der Kampf um Chünigsehre isch losgange. Gäng wider agfüret vo ihrnä Verehrerinne hei di Schwinger ihri ganz Chraft igsetz für ihre Gägner z’ bezwinge. Sagmäu si desume gfloge u meischtens isch haut de eine vo dene starchä Manne ufem Rügge gläge.
Äntlige ischt du der Schwingerchünig erkore gsy. Vore Ehrädame, amä Meitschi irä Bärnertracht heter du aus Siegerpris es Schöfli dörfe etgägä näh. Jetz si d’ Lüt durschtig gsy u hei gleitig ä Platz gsuecht a dä Chiubitische.

Di schön agleite Meitschi u Frouä vom Land i Trachte u die us dä Dörfer ender i Samet u Side, meischten zäme mit ihrne Burschä u Manne. Der Gottfried hets tüecht, er passi nid eso rächt zu dene. Ganz em Rand heter no ä Tisch gseh mit ender eifachnä Lüt, wo usgseh hei, winär öppä ou. Dert si no zwe Plätz frei gsy, u eso heter gfrogt ober ächt zu ihne chönt cho hockä. Di meischtä hei mit em Chopf gnickt u drum ischer bine abghocket. Derby heter es Meitschi gseh wo echli schüch desumä gstange ischt u auäg si nid trouet het amä Ort abzhockä.
Siner Chleider hei nid grad uf Wohustang tütet, aber si si suber gsy. Der Gottfried het däm Meitschi chönne nochefüelä wisim sieg u drum heter im grüeft: „Chumm doch do zu üüs! “Däm Meitschi siner Ouge hei ufglüchtet u nid ohni Hemmige isches du grad wisäwie vom Rafrüttichüeier abhocket. Der Gottfried het nid angersch chönne. Er het das Meitschi gäng u gäng wider müesse aluege. Di Ouge! U überhoupt, weme das Meitschi chönt inä Bärnertrach steckä wäres gwüss eis vo dä Schönschtä ufem Platz. Eis vo dä Schönschtä? Di Schönschti! hets der Gottfried tüecht.
Einischt wosi grad näbenumä gluegt het, het dä Maa näbim küschelet, das sig ä armi, die heig äbe kei Vater. Wi nig het der Chüeier täicht u wi meh daser sä agluegt het, wi gspässiger isches im worde ums Härz. Wener ume d’ Mittu derzue hät! Das Meitli weter glücklig mache. Wenigschtens öppä ä Läbchueche unä Limonade wöuer däm Meitschi choufe. Öppä söfu wit wärdi siner Bärnbatzä woner im Nasälumpe igliret gha het scho länge. Eso heter für ihn u fürs Meitschi bir Chäunere s’Glyche bschteut. Wider heter ines glänzigs dunkus Ougäpaar dörfe luege. Er het auäg amä armä Meitschi fürnä churzi Zit ä grossi Freud chönne mache. Jetz het d’ Musig zum Tanz ufgschbiut.
Gottfried het zwar no nie tanzet gha, aber vilicht chönters jo bimä angere Paar abgugge. Eso heter aue Muet zämä gnoo us Meitschi gfrogt, ob sis ou einischt wetti go probiere. Si het echli glächlet u gseit si chönn äbe nid Tanze. „Ig ou nied, aber wemers nid probiere chöi mers ou nie lehre!“
Jetz isch si z’schüch gsy für nei ds säge u eso sisi haut zäme uf Tanzbüni. Es ischt zwar no chli gstabelig gange aber wenn zwöi im Begriff sie sich zverliebe spiut das nid eso nä Roue. D’ Houtpsach ischt, wesi sech chöi anang ha. Gärn hätersä mängs gfrogt, aber er het zitteret wines aschbigs Loub u het nüt use brocht aus: „wi heissischt du?“ „Käthi u du?“Das ischt aus gsy wosi zunang gseit hei u wo der Tanz zänd gsy ischt heter zuere gseit, er mües ietz äbe hei go stale. Si het gnickt unim d’ Hang zueche gstreckt u het gseit: „auso s nöchscht Johr ar Lüderechiubi.“
Abem heigo het du der Rafrüttichüeier gmerkt, daser sich bis über beidi Ohre i das Meitschi verliebt gha het. Er ischt aber söfu vernünftig gsy, daser gwüsst het, das drus nüt chönn wärde. D’ Rafrütti het jo chum für ihn gnue abgworfe, wi söter de do ä Frou chönne ernähre. Höchschtens unglücklich mache täter das Meitschi. Aber entgäge vo auer Vernunft heter im Geischt gäng wider es schöns Ougepaar unes Gsichtli gseh wi Miuch u Bluet.

Ach worum gits ou Lüt, die si sit Generatione rich  u angeri arm u wärde ender no gäng wi ermer? Er het drüber nochetäicht, s’Einzige woner chönt wär Handgäut nä. Aber biser wider zruggchäm, wenn überhoupt, wär auäg de das Meitschi lengschtens verhürotet. Eso heter Tag u Nacht gstudiert, aber es het nüt ghoufe. Er ischt der arm Rafrüttichüeier gsy u isches sicher blibe. Er het sich aber das Meitschi nid chönne usem Chopf schlo. Tag u nacht hetnä d’ Längiziti fascht wöue verzehre. Do ischer einischt ame Morge vome kurlige Troum erwachet. Ä Stimm hetim zuegflüschteret, z’Basu uf der Rhinbrügg fing är sis Glück. D’ Chräiä het zwar no nid kräit gha, aber si ischt scho ufem Fäischtersinzu ghocket, u het Ögli gmacht wine Spitzbueb. Dumms züg, wi sötti ou.
Er ischt sir Arbeit no u het nümm dra täicht. Am nächschte Morge genau s’ gliche. Er het wider troumt daser z Basu uf der Rhinbrügg sis Glück fing ud Chräie ischt wider lischtig ufem Fäischterbank ghocket.
Do ischer langsam nachdänklig worde, u woner der nöchscht Morge no einischt s glyche troumet het, heter zur Gretä gseit, du hescht mer das zuegflüschteret. Du weischt öppis wo süscht niemer weis. D Chräie het aus Antwort der Schnabu wit ufgschbert u kräit wi si hät wöue säge jetz hesches äntlige begriffe. I mues nach Basu uf d’ Rhinbrügg. Das ischt jetz fürä Gottfried feschtgstange.
Dä Gedanke heter nümm chönne verdränge, wüer fescht dra gloubt het, das si Chräie übersinnligi Chräft heig. Aber wi söuer uf das Basu. Jedäfaus müeser warte bis d’ Chüe wider im Tau sigi. Aber de wär de no Geiss, wo müest gfueret u gmouche sie. Vilicht chönter jo di bim Puur isteuä. D’Püüri würd sicher es guets Wort fürin ilege. Aber was söuer de säge, worum daser uf Basu wöu? Sicher nid er heig träumt er fig z’Basu uf der Rhinbrügg sis Glück. Ohni z lüge gang das nid, ischim düre Chopf u eso heter gsinnet, er chönt säge är träffi dert si Brueder wo z Frankrich dieni u für paar Tag Urloub überchöm. Der Bruder würd am zehnten Oktober im Schwanen z’Basel auf ihn warten. Di Nachricht heigim der Brueder dürne heimkehrende Söudner lo zuecho.
Mit der Gschicht ischer is Tau zur Püüri, u die ischt sofort bereit gsy, die Geiss für die Zit z’goume. Vo Risläufer heter gwüsst, das der Wäg nach Basu i öppä föif Tag z’ schaffe wär. Eso heter ändi September sis Ruckseckli packt. Es fladebrot, ä haube Chäs unä Bung Rüebli si si Reiseprofiant gsy. Eso heter sich ufä Wäg gmacht. Wo Basu ligt heter gwüsst. Nämli dert wo der Jura ufhört u der Schwarzwaud afot, womä bi klarem Wätter vor Lüdere us gseh het.
D’ Füess heine brönnt d’ Bei si schwär u müed worde, aber de heter em Käti siner Ougä gseh u sovort heter wider möge loufe. Obschon er der Chräie gseit het, si mües doheim bliebe, isch si nim doch di ganz Zit nochegfloge. Sis Ässe heter mit abegheitnige Öpfu u Bire chönne ergänze u Brünne heter gnue atroffe, eso daser ou kei Durscht het müesse liede. Tatsächlig heter nach vier Tag d’Stadt Basu afe gseh u am föifte Tag ischer uf der Rhinbrügg gstange. Wo ischt jetz das Glück, woner do söt finge?
Er ischt unschlüssig ufem Brüggegländer ghocket u d’ Chräie näbedra. D Lüt wo uber d’ Brügg glüffe sie hei sich ab der zahmä Chräie verwungeret. Ä auti Frou het zuenim gseit: „ischt das öi Chräie?“ „Jo“ „Wi härzig!“ u ischt witer glüffe. Em zwöite Tag ischim di Frou wider begägnet. „Jetz siter gäng no do.“ „I warte uf öpperem.“ heter zur Antwort gä. „Der Sproch a siter nid vo Basu.“ „Nei, usem Ämmitau.“ „Dir weit doch nid öppä i Rhin gumpe?“ „Eigetlig nied.“ Langsam heter afo zwiefle. Das Ganze sig doch numä ä tumme Troum gsy. Scho heter dra täicht, er gang gschieder wider gäge hei zue. Do begägnetim di gliechlig Frou am dritte Tag. „Jetz wotti aber wüsse, was der eigetlig do suechit,“ het si zuenim gseit.
Vilicht tätere im gschitschte d Wohrheit säge heter täicht. Er fingi z’ Basu uf der Rhinbrügg sis Glück heiger träumt. Do het das Froueli glachet u gseit, das sig doch dumms Züg, si heig ou scho mängischt träumt u nüt derfo sig i erfüuig gange. Letscht Nacht heigsere zum Bischbiu troumet, uf der Rafrütti sig ungerem Chäschessi ä Chratte vo Goud verlochet. Derby wüss si jo nidämou wo di Rafrütti sieg. Är söu gschieder hei u sis Glück ir Arbeit sueche.
Der Gottfried ischt fascht z’tod erchlüpft, het aber probiert, si nüt lo azmerke. „Übrigens wi woscht du mit dene Schue zrügg is Ämmitau die si jo düreglüffe! Chum mitmer, i ha no es paar vo mim Seelige Maa, die chöntider grad passe. Socke hets ou no, aber wäsch de bi nöchschter Glägäheit diner Füess, die steiche.
Der Gottfried het es Vergäutsgott gstagglet u hets plötzlig eilig gha für hei. Statt föif heter jetz nume 4 Tg gha. Sofort heter afo grabe. Zerscht heter ä grossi Sangsteiblatte müessä äwägg näh. Nacher i Sang ibettet grossi Steie. Drunger es Gmisch us Äsche u gäubem Härd. Plötzlig hets glizeret u gfunklet. Em Senn ischt bau s Härz stiu gsange. Grete ischt näbim ghocket u het zettermordio kräit.
Ischt das würkli wohr woni do gseh? S Erschte woner gseit het ischt gsy: „Käti, i chume!“Derno heter nid vergässe em Hergott z’danke. Was söuer jetz mache? Ischt das Goud jetz überhout sies? Kei Möntsch wurdim jo di Gschicht gloube. Wohär hescht du das vile Goud? Würdesi froge u sofort vermuete er heigs gstole. Do isches sicher, heter täicht, het drüh grossi Goudstück drusgno u derno aus wider schön zueteckt.
Derno heter sich Gedanke gmacht, ober ächt das Meitschi söu go sueche woner sit der Lüderechiubi i sis Härz gschlosse gha het. Aber wo sueche? Derzue ischer mit Houzrüschte im hingerlig gsy. I wott mi Arbeit verrichte winis gäng gmacht ha. Niemer söu si übere Rafrüttichüeier beklage. Zit bis zur nächschte Lüderechiubi ischt läng worde. Ufänäwäg heter ou no di Goudmünze müesse lo wächsle. Nume di riechschte Puure hei ader Chiubi mit Goud zaut. Eso heter mängs gha z’erledige. Es ischt Früelig worde u dermit si d’ Chüe wider cho u är ischt wider bunge gsy. Äntlige ischt du der ersehntnig Tag doch cho.
D’ Püüri hetim d’ Hoor abghoue u im Dorf heter es neus Hemmli kouft u woner das mit Goud zaut het hetsi der Schnieder verwungeret u het bau nid gnue Usegäut gha. Es ischim ganz bang gsy. Wird das Meitschi überhoupt ad Chiubi cho? Hets ächt ou echli anin täicht? Vilicht hets ou ir Zwüschezit ä Angere funge. Eso ischer mit gmischte Gfüeu gäg der Lüdereaup zue. Siner Sorge si gleitig verfloge, woner scho fo witem gseh het dasim s’ Meitschi ägäge chunt. S Käthi ischt genau mit dä glychlige Gfüeu vor lettschtä Lüderechiubi hei. Si het dä Puursch im Härz treit, aber oberse einischt chönn hürote hetsi nid gwüsst. Für nä Familie z’gründe bruchts nid ume Liebi. Wi d’ Vögu brucht ou der Möntsch es Näscht.
Was ischt, we der Maa nid im stang ischt eis z’boue. Das si Sorge gsy, wose hert beschäftiget hei. Was süscht drus cha entschto hetsi jo am eigete Lieb müesse erfahre. Aber wo si gseh het, wi stouz daser ischt cho z’loufe, mit lüchtige Ouge u frohem Muet, het si gwüsst ers cha. Si hetim d’ Hang häregstreckt mit dä Wort: „do bini wider!“ „Du gloubscht nid winimi freue!“ Meh heter nid usebrocht wüuim fascht s’Härz het wöue verspringe.
Zäme sisi ufe Schwinplatz u wos Schwinge ischt fertig gsy sisi wider ane Tisch ghocket u hei öppis z’Treichä bschteut. Das ischt aber Näbetsach gsy. Füu wichtiger ischt di jungi Liebi gsie wo i ihrnä Härze gwachse ischt. Es ischt di grossi Grächtigkeit uf der Wäut dass si rich u arm cha befaue u chum cha öpper d’Freud drann verderbe. Si si wider go tanze. Es ischt scho chli besser gange u langsam het der Chüeier si Sproch ou wider funge. „Weischt, i ha di ganz Zit adi täicht.“ Uf das abe hetim Käthi töif id Ouge gluegt u was si nid gseit het, heter dert drin chönne läse. „I hät, -i hätt echli Gäut i gloube mir törfti hürote!“ Bau wär s’ Meitschi über Gottfrieds Fües übere gstoglet. Bis jetz hetsi nume vo däm träumt gha. Cha der Rafrüttichüeier würkli ä Familie gründe. Das hetsi chum trouet z’ gloube. „I bi aus unehligs Ching gebore worde, wüu mi Vater z arm gsy ischt für nä Familie z’ gründe. „Wäg dessi häb nid Chummer. I täiche mis Gäut würd reckä.“ „I würd jo gärn jo säge, aber mir söttinis no zerscht echli besser lehre chenne.“ „Der Meinig bini ou. Du weischt dasi gly einischt d Chüe muess go bsorge, aber wend woscht chumeni nachhär wider zrügg.“ „Das machemer angersch, i hiufeder d’ Chüe bsorge, u derno gseh mer de wis witer geit.“
D Chüe si der Tag im Stau gsy u z’Nacht uf der Weid. Eso heisi nume müesse gmouche u nachär usglo wärde. „Und jetz weimer öppis ässe!“ Ader Ciubi het der Gottfried no hurti für jedes ä Läbchueche kouft u eso hets zum Znacht Miuch, Chäs, Anke u Läbchueche gä. Käthin ischt ä Frog uf der Zunge gläge wosi sech fascht nid trouet het z’steuä. Aber wüu aus dervo abghanget ischt hetsi aue Muet zäme gno use gsteut. „Meinsch, di Aup chönt ä Familie ernähre?“ „Eso nied, aber i ha echli Gäut u cha vilicht öppis derzue choufe.“ Söuere d’ Wohrheit säge? Lieber no nyd, er chönt sä dermit erchlüpfe. Er het täicht, er chönt vilicht däm gitige Aupbsitzer, em Fankhuser vom Moos si Teu vo der Rafrütti abchoufe, dä jammeri jo scho lang di Aup rändieri nyd. Wenn dä gnue Gäut gsiech, wär sicher mitim z’ Handle.
Eso heter witer nüt gseit u d’ Frog ischt jetz gsy, ob mä wider uf d’ Lüdere wöu oder nyd. „I gieng lieber hei, süscht bauget de Tante mitmer useit i sig es liederligs Frouezimmer, mi wärd de no einischt gseh, wases usmer gäb.“ „De chumeni miter hei. Mir bruche jo nüt z’ pressiere. Wo wohnscht eigetlig?“ „Z Gmünde bir Tante womi ufzoge het.“ „Das ischt jo gar nid sövu wit vo do!“ „Wit gnue es wird feischter sie, wend wider zrügg muescht.“ „Der Mon schient, i wirde der Wäg scho finge.“
Gmüetlig sisi dür das stotzige Wägli ab aber nid eso wit. Mits i dä Höibeeristude heisi es schöns Plätzli funge wosi abghöcklet sie. Liebi brucht kener Wort. Gottfried het Kätin langsam zuesech zoge. Die het zitteret vor Ufregig, hets aber lo gsche u eso heisech ihrer Lippe funge zum erschtä Müntschi. Es ischt gsy, wi wesi zäme würdi verschmeuze. Käthin isches bau schwarz worde vor dä Ouge. Isch si im Himu? Spile do nid aui Änglä uf ihrne Trumpete? Schüttet der Hergott nid Goud u Siuber überse? Em Chüeier isches ähndlig z Muet gsy, u er het gwünscht, es würd uf ewig eso bliebe. Der Wäg nach Gmünde ischt zimli läng worde, wüeu sä ihri Liebi gäng aubeneinischt ufghaute het. „I chume di vo jetz a gäng aubeneinischt cho bsueche“, het der Gottfried bim Abschied gseit.

Si heisech Zit gno bis im Früeli aber denn heisi sech du ir Chile vom Trueb lo troue. Si het ä schöni Bärnertracht mit nid weni Siuberzüg annegha u är ä wärschafti Bärntuechigi Bchleidig. Trouzüge ischt Püüri gsy u der Puur wone ufzoge gha hei u Käthis Tante. Dusse vor der Chiletür ufeme Boum ischt ä Chräie ghocket. D’Grete wone söfu Glück brocht gha het.

Ob di Gschicht ganz eso passiert ischt winise ufgschribe ha weisi nyd. Mir hetse vor bau sibezg Johr mi Grosmueter erzeut. Es wird wou öppis wohrsch dranne sie.

comments powered by Disqus